یا سمیع

۱. صدای سوت غریق نجات می آید... دست و پا می زنم...دست کمکش را می بینم ولی دریغ! دریغ که گاهی موج ها دست و پایت را گره زده اند به خودشان! می آیی و می روی اما با آنها!

دیگر بحث از رفت و آمد جمعه ها گذشته...رجب می آید...ولادت ابن الرضا می آید...یادم است شنا را خوب یاد گرفته بودم...اما حالا چرا...؟!

     گاهي اگربا ماه صحبت كرده باشي/ ازما اگر پيشش شكايت كرده باشي

4. سلام دوستان! بد عادت شدینا! تازه حدود ده روز از پست قبلی گذشته! الان سرشار از پستم ولی حیف که شما از سعادت خوندن مطالب من محروم میشین! سعی میکنم هفته ی سوم مرداد یه پست بزنم! آخه مرداد پست خورش ملسه بد جوررر! سعی می کنم به وبلاگ همه هم سر بزنم! اگه نظر نذاشتم معنی ش این نیست که نمی خونم!اکثر وبلاگ ها رو می خونم! تا بعدا که انشا الله با خبرای خوش بیام!

یا علی

التماس دعا اگه هوایی شدین...

به علت خر مگس معرکه و خروس بی محل نشد این پستو به موقعش بزنم!!

خودم میدونم ماهی رو هر وقت از آب بگیری بو میده! پس الان میذارم چون نیتش مهم بود!

من خودم میدونم در بحث فرزندی خیلی موجود گوش درازی می باشم! آدم همین شکلی تو جبران محبت بابا و مامانش مونده چه برسه به اینکه اذیتشون هم بکنه....

خری که برای اولین بار دوست داشت یه گوسفند می بود...هی!

لابد اون موقع هم از پشمام دل نمیکندم....  

مامان جوووووووووووووووووووون از عشقت دارم میمیرمممممممممممم!

این پست رو فقط واسه تبریک به مامان جونم زدم! وگرنه واسه اتفاق اصلی این روز...حرفی نداشتم!جز اینکه به آقا نبریک بگم

پ ه م:(یعنی پیرامون همین موضوع!!)این کادو خریدن واسه مامانا هم بساطی داره ها!  گفتم مامان من میرم سر کوچه(!!!) یه متر ربان بخرم!!! الان میام!!! یه ساعت و نیم بعد اومدم!!! مامانم هم خودش میره تو جریان دیگه!تابلو تر ازین نمیشه به خدا! به قول یکی اصلا نمیشه این مامانا رو سورپرایز کرد! حیف!

من هم نمی شناختمش. فقط اسمش را شنیده بودم و تابلوی اتوبانش را دیده بودم! همین قدر می دانستم که شهید شده و اسم همسر لبنانی اش غاده است...

تا اینکه چند روز گذشته زمزمه ی شهادتش در وبلاگ ها پیچید...چند جا ازش خواندم. اما یاد دهلاویه افتادم! آنجا هم نشناخته بودمش...فقط عکس هایش را دیده بودم و هول هولکی نقاشی هایش را...حتی نقش هیچ کدام الان در ذهنم نیست! آنجا هم فقط به اطلاعاتم این اضافه شد که در دهلاویه شهید شده...چند صحنه از لحظه ی شهادتش را هم برایمان نمایش دادند و بعد گفتند سی دی هایش را می فروشند. از دوستانم به سرعت جدا شدم و خریدمشان! دو تا بودند. وقتی برگشتم آنها هم با همه ی وسایلم که جمع و جور شدند، در کمد رفتند و من ندیده بودمشان تا... تا اینکه چند روز گذشته زمزمه ی شهادتش در وبلاگ ها پیچید...یادش افتادم و پیدایش کردم و دیدمش! کتاب نیمه ی پنهان ( به روایت غاده جابر) را هم که قبلا خریده بودم اما باز هم نخوانده بودم، پیدا کردم و خواندم!

دلم می خواهد همه ی آنها را اینجا بگویم! هر آنچه خواندم و دیدم! از بزرگی اش بگویم که آنقدر بی نهایت بود در اوج سختی ها و مصیبت ها و کشت و کشتار خم به ابرو نمی آورد، اما از زیبایی غروب به گریه می افتاد!! اینکه مثل خیلی های دیگر اسلام را با زور و دعوا و خشکی و سختی نمی آموخت...بلکه قطره قطره مثل عسل در گلویت می ریخت، آن طور که سیر نمی شدی از چشیدنش...بگم که هر کجا می رفت تا خدا را پیدا کند...اصلا به دنبال خدا این همه سفر می کرد...می رفت مصر ، آمریکا، لبنان و....می رفت و همه را اسیر خودش می کرد! نمی دانست وقتی برود همه ی آنها در فراقش می سوزند.... همه مریدش می شدند و او هم رفیقی که همه جا و همیشه با آنها بود و برایشان دل می سوزاند و برای شادی آنها همه کار می کرد...مثل همان شب زمستانی که به خانه بر می گشت و فقیری را دید که در آن سرما که استخوان می سوزاند، در کوچه نشسته و می لرزد. فکر کرد و دید که نمی تواند او را به خانه برد...پس او هم همان جا تا صبح کنارش نشست... می دانست اگر به خانه رود و در رخت خوابش دراز بکشد، تا صبح غلت میزند و خود را نمی بخشد...بمی خواستم گویم از صلابت و جنگجویی اش در میدان نبرد و از مهربانی و لطیفی اش با کودکان و دوستان و خانواده اش...از اینکه غاده می گفت تنها یک بار سرم داد کشید آن هم به خاطر خانواده ی خودم بود...چون می خواست آنها ناراحت نباشند... دوست داشتم همه را به شما بگویم...اما بگذارید از حرف های خودش بنویسم، آن هنگام که به سمت دهلاویه روان بود و در داخل ماشین می نوشت...

ای حیات با تو وداع می کنم، با همه ی زیبایی هایت، با همه ی مظاهر جلال و جبروت، با همه ی کوه ها و آسمان ها و دریا ها و صحرا ها، با همه ی وجود وداع می کنم. با قلبی سوزان و غم آلود به سوی خدای خود می روم و از همه چیز چشم می پوشم!

ای پاهای من! می دانم که شما چابکید، می دانم که در همه ی مسابقه ها گوی سبقت از رقیبان ربوده اید، می دانم فداکارید، می دانم که به فرمان من مشتاقانه به سوی شهادت صاعقه وار به حرکت در می آیید! اما من آرزویی بزرگتر دارم، من می خواهم که شما به بلندی طبع بلندم به حرکت در آیید، به قدرت اراده ی آهنینم محکم باشید، به سرعت تصمیمات و طرح هایم سریع باشید! این پیکر کوچک ولی سنگین از آرزوها و نقشه ها و امید ها و مسئولیت ها را به سرعت مطلوب به هر نقطه ی دلخواه برسانید! در این لحظات آخر عمر آبروی مرا حفظ کنید! من چند لحظه بعد به شما آرامش می دهم، آرامش ابدی! دیگر شما را زحمت نخواهم داد؛ دیگر شب و روز شما را استثمار نخواهم کرد؛ دیگر فشار عالم و شکنجه ی روزگار را بر شما تحمیل نخواهم کرد؛ دیگر به شما بی خوابی نخواهم داد و شما دیگر از خستگی فریاد نخواهید کرد؛ از درد و شکنجه ضجه نخواهید کرد؛ از بی غذایی، از گرما و سرما شکوه نخواهید کرد؛ آرام و آسوده برای همیشه در بستر نرم خاک آسوده خواهید بود! اما...

اما این لحظات حساس، لحظات وداع با زندگی و عالم، لحظات لقا پروردگار، لحظات رقص من در برابر مرگ، باید زیبا باشد....!

 و زیبا بود...

با همه وداع کرد...همه را بوسید حتی آنان که در خواب بودند...و با فرمانده ی جدید دور شد و تاکید کرد کسی دنبالشان نیاید...

و گلوله ای داغ و سوزان درست کنار دست او دل زمین را شکافت...و دل مریدانش را... و قلب های آکنده از محبت او را خونین کرد...محبت به عشق، محبت به ایثار، محبت به سکوت و صبر و تحمل، محبت به رشادت و چالاکی، محبت به سوز و گداز درون و آرامش برون و محبت به...پرواز ملکوتی شهادت...

حالا از اتوبان چمران که رد می شوم انگار دیگر همان خیابان سرد و سنگی نیست...چیزهایی در ذهنم زنده می شود که همان خیابان سرد و سنگی را هم زنده میکند...

حالا ۳۱ خرداد رنگ دیگری دارد...

فکر می کنم غروب همین جا بود...برای زیبایی اش گریه می کرد....

* این آی دی فقط برای اطلاع از به روز رسانیه این وبلاگه، دوستانی که دوست دارن مطلع بشن اد کنن:

                                                         besholesh

با تشکر

                                                         .: یا رحمان:.

+اول بگم از خوندن این پست خیلی چیزی عایدتون نمیشه! دوستانی که وقت ندارن نخونن! پست تفریحیه!

تازه داشتیم با تعطیلات میحالیدیم که حالمونو کردن تو یه قوطی کبریت!

تازه داشتم طعم خوش رمان خوندن شب تا صبح و از اون ور تا ظهر خوابیدنو دوباره می چشیدم که هی...

جدی رمان خوندن هم حالی داره ها! یه مدت به یه علتایی ترکیده بودمش! اما دوباره میخونم! خوباش واقعا خوبه! مثل دالان بهشت! به آدم یه تجربه ی بزرگ از زندگی رو میده! مثل ساحل ارامش یا بامداد خمار، مثل سهم من! اما چرت و پرت هاشم واقعا عذاب آوره! من نمیدونم نویسنده چه شکلی نشسته وقت خودشو تلف کرده و اونو نوشته! همون دو صفحه ی اول حال تهوع به آدم دست میده! یا بعضی هاش که فقط عشق و عاشقیه....

اصولا کتاب خوندن دل چسبه! مخصوصا اگه شعر باشه. رمان هم به خاطر اینکه کاملا آدم رو فضای اطرافش دور میکنه مفیده! مخصوصا برای کسانی که اعصابشون خط خطیه یا دوستان متاهل برای بازیابی قوا در زندگی مشترک!

بازم من رفتم بالا منبر!

آره خلاصه....چند روزی بود می خوابیدیمو(البته اگه برنامه تفریحات می ذاشت! هه!) حالشو می بردیمو...

این سحر هم با این خبر دادنش! البته بیچاره گفت اول یه لیوان آب قند بیار! خبر ۵تابودنشو اون داد!

عین این تجدیدی های بد بخت باید شهریور امتحان بدم! الان همه میگن چشمت کور می خواستی تغییر رشته ندی! منم با کمال افتخار میگم خوب کاری کردم! ( به قول بعضیا اگه تو این 17 سال زندگیم یه کار مفید کردم همین بوده! ) اما آخه اولای شهریور 5 تا امتحان دارم!!!! اونم چیا؟! تاریخ تاریخ ادبیات اقتصاد و... اخه چه شکلی بخونم.......اونم من! دوستانی که می شناسند الان کاملا دارن گریه می کنن! گریه نکنید دوستان! پارسال دو تا امتحانامو تو یه هفته خوندم! خدایی خوبم شدم! خلقت خداست دیگه با استعداد آفریده!

حالا اگه تابستون عادی بود مشکلی نداشتیم! من بدبخت از 16 تیر باید برم سر کلاس!!!!

حالا این به کنار! برنامه های بسیار بسیار مهم دیگه وقت نمیذارن! دو سفر یه هفته ای دارم( اونم مجردی ) یه هفته هم که با خانواده! بقیه شو هم که سر کلاس....من چه شکلی 5 تا کتابو بخونم........این شد تابستون؟!

نه که من خیلی هم به خودم فشار میارم و از تفریخاتم میزنم! ولی جدا واسه اولین باردر زندگیم اضطراب گرفتم!

خدا کمک کنه!

+ به خودم و سحر به عنوان دو آدم با شعور تغییر رشته داده تبریک میگم! (سحر مشاورت بهت تبریک گفت بروحالشو ببر)

+ به قول دوستان تنت سالم باشه بشینی درس بخونی ننه! بهتر از مریض بودن و در حسرت بودنه! بله ما هم موافقیم مادر بزرگ! می خوانیم!

+ حداقل یه مزیت داره اونم اینکه می تونم از کلاسای اشپزی مامان جان قصِر در برم! من بد میگم؟! اولا حالا کو تا اون موقع! بعدشم طرف یه سال اول هر شب قهر میکنه، صبحم دو تا تخم مرغ میذارم جلوش(واسه صبحانه خیلی عالیه دیگه!) یادش میره تا شب! تازه سال اول که همش مهمونیه و خونه مامانم اینا و مامانش اینا! پس کلاس آشپزی نمی خواد دیگه!

+ دعام کنید سر به راه بشم بشینم دو خط درس بخونم!

+گرچه تابستونم حال و هوایی داره اما دلم برا فوتبال ۵ شنبه ها تنگ شدهههه  دیگه نمی تونیم بازی کنیمممم

+ خدایی کلی چیز از خوندن این پست گیرتون اومدا!

+چقد ازین شکلکا زدم!!

++ آقا من مشهد نرفتم! خانوم من مشهد نرفتم! چرا ملت میگن زیارت قبول! یه نفر که رسما ما رو تو حرم دیده!!! شاید رفتمو خبر ندارم!!

+++ همه ی دوستان!(عصبانیم الان!) تو رو به اون موهای رو سرتون که ایشالا نریزه هیچ وقت جواب کامنت ها رو تو وبلاگ خودتون ندید! خب آدم نمی بینه!!

+ حالا بیا و به همه بفهمون که...!

                                                         :. یا رحمان :.

سلام !

جای دوستان خالی رفته بودیم بازار بزرگ! چه بازار قشنگ و باحالیه! کلی توریست اونجا بودن! واقعا دیدنیه!

مشغول دیدن روسری توی بازار رضا(تهران) بودیم که جل الخالق... یه روسری آورد روش با خط نستعلیق یه چیزی نوشته بود! ما هم هی تلاش کردیم که این چیه...محمود...فلان...بیصار! که فروشنده گفت نوشته محمد رسول الله!!!

یا خدا! این دیگه چه جورشه! همون لحظه کلی مسئله در موردش به ذهنم رسید...

اول اینکه کلی مشکل شرعی داره! باید حتما طهارت و وضو داشته باشه آدم! نباید به جای نجس و اینا بخوره! شستنش کلی مسئله ی پیچیده داره! خیلی پیچیده! نمیدونم آبش چی بشه و کجا نره و...

پشت پا زدن به اینا اصلا بگیم به جهنم که گناهه ولی کلی اثر وضعی داره...

دوم، اصلا گذشته از مسئله ی شرعی، هر چیزی یه شانی داره آخه! اسم پیامبر رو ی روسری که آدم سرش می کنه! عجبا! اصلا دلیل این کار چیه؟! نه واقعا دلیلش چیه؟! هر چی فکر کردم به چیزی نرسیدم! امروز روی روسری...پس فردا هم روی چیزای دیگه!

همیشه این جمله تیکه ی مسخره بازیام بود که آره...این توطئه ی دشمنه...ولی انگار این یکی  دیگه هست! یه عده آدم ساده دل مثلا واسه اینکه خیلی ارادت دارن میان و اینا رو میخرن! از اون ور هم یه عده نشستن و که دین ما رو هزار بار قشنگ تر از ما بلدن واسه اینکه با همین دینمون بیچاره مون کنن!

آخه مگه کسی رو تولید این چیزا نظارت نداره؟! شماها به من بگین! معنی این کار چیه واقعا؟! مثلا می خوان بی بند و باری کم بشه؟! با زدن اسم پیامبر؟! ای خدا!

پ ن: چقد کاسبا دروغگو شدن! خیلی زیاد! خیلی هم ناز و عشوه شون زیاد شده! باید منت بکشی!

+ خلاصه که خرید کوفتمون شد!

+ پست قبلی هم گذاشته شد!

++ لطفا سایت مفید معرفی کنید!

.: یا رحمان :.

به دلایل بسیار عدیده...حذف!