۲-هر کس کار زشتی را فاش کند مانند کسی است که آن را به جا آورده، و اگر مومنی را به خطایی که مرتکب شده سرزنش نماید نمی میرد مگر اینکه خود او مرتکب آن خطا خواهد شد.

۳-هر گاه گناهان مومنی زیاد شود و عمل خیری نداشته باشد تا سبب پاک شدن او از خطاهایش گردد، خداوند او را به غم و اندوه مبتلا می گرداند تا بدین وسیله او را از گناهان پاک نماید.

۴-هر کس یک لقمه حرام بخورد نمازهای چهل شبانه روز او مورد قبول حق واقع نمی شود و تمام ملائک آسمان ها و زمین او را لعنت می کنند.

۵-همانا شیطان به گناهان کوچک شما(که آنها را ناچیز می شمارید)راضی می شود.

 ۶-هر کس غیبت مرد یا زن مسلمان را بکند خداوند نماز و روزه ی چهل شبانه روز او را قبول نمی کند مگر اینکه از شخص غیبت شونده حلالیت طلبد.

۷-هنگامی که عمل زشتی از تو سر زد، به دنبال آن کار نیکی انجام بده تا اثر سوء گناهت را از بین ببرد.

  ۸-  هر کس مومنی را به ناحق اذیت کند، مثل این است که ده مرتبه مکه معظمه و بیت المعمور را خراب کرده و هزار ملک مقرب را کشته باشد.

۹-هر کس قدرت دارد از حرام استفاده نماید اما آن را به خاطر ترس از خدا رها کند، خداوند در همین دنیا بهتر از آن را از راه حلال به او عطا خواهد فرمود.

۱۰-بهترین شما آنهایی هستید که اخلاقتان نیکوتر است، با دیگران انس و الفت می گیرید و برخوردتان با مردم به صورتی است که دیگران هم با شما انس می گیرند.

۱۱- بالاترین عبادات دعا و درخواست از خداوند است، پس هرگاه خداوند به بنده ای اجازه ی دعا بدهد، در رحمت خود را به سوی او گشوده است و چنین بنده ای با اجازه داشتن درخواست و دعا از خداوند متعال، هرگز هلاک نمی شود.

۱. گناهان کبیره،ج2،ص279